ஃபுகுஷிமா – ஒரு பேரழிவின் கதை

நிலநடுக்கம், சுனாமி, ஃபுக்குஷிமா அணு உலை விபத்து என மூன்று பேரிடர்களை 2011ஆம் ஆண்டில் ஜப்பான் சந்தித்தபோது அங்கு விளைந்த பாதிப்புகளை நேரில் அனுபவித்த சாட்சியான மிக்காயேல் ஃபெரியே, தன் அனுபவங்களையும், அங்கு திரட்டிய தரவுகளையும் பகிர்ந்து கொள்ள உதவும் நூல் இது. மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிந்து விரியும் இந்த நூலின் ஆசிரியர் அரசியலும் அழகியலும் இணைந்து அசாத்தியத் துணிவுடன் நிகழ்வுகளை விவரிக்கிறார்.
இயற்கை பேரிடர்களையும் மனிதர்களே தருவித்துக்கொள்ளும் பேராபத்துக்களையும் சமூகக் கடமையோடும் இலக்கிய ரசனையோடும் அணுகும் பனுவல் இது.
நிலநடுக்கத்தால், சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்டு உயிர் பிழைத்தவர்களைச் சந்தித்து அவர்களுடைய அனுபவங்களைச் சேகரித்துத் தருகிறார். துயரமும் அச்சமும் நெகிழ்ச்சியும் நிறைந்துள்ள அம்மக்களின் வாழ்நிலை நம்மை உலுக்கி விடுகிறது.
அச்சுறுத்தும் அணு உலைகளை அனுமதித்தால் மக்களின் நிம்மதி எவ்வாறு அணுஅணுவாக அவர்களுடைய அரைகுறை வாழ்வில் சூறையாடப்படுகிறது என்பதை பாதிப்புக்குள்ளானவர்களின் மொழியிலேயே பதிவு செய்கிறார். வருங்கால சமூகத்தின்பால் அக்கறை கொண்ட எவரும் தவிர்க்க இயலா விவாதப் பொருட்களை தனித்துவமானதொரு மொழியில் அலசும் இலக்கிய ஆவணம் இது.

”ஃபுக்குஷிமா – ஒரு பேரழிவின் கதை” புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்ச்சிக்கு, புத்தக ஆசிரியர் – மிக்கேயல் ஃபெரியேவின் வாழ்த்து

மார்ச் 10, 2017, அலையன்ஸ் பிரான்சிஸ், பாண்டிச்சேரி

அன்பு நண்பர்களே,

”ஃபுக்குஷிமா ஒரு பேரழிவின் கதை” எனும் என் நூல், உங்கள் இனிய மொழியில் வெளியிடப்படுவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவதோடு இதன் மூலம் எனக்குப் பெரும் சிறப்பு செய்திருப்பதாகவும் உணர்கிறேன். இந்த மொழிபெயர்ப்பு சாத்தியமாக காரணமாக இருந்த பலருக்கு நான் நன்றி கூறியாகவேண்டும். முதலாவதாக, தடாகம் பதிப்பகம் பிறகு கலிமார் பதிப்பகம் ஆகியோர்.  இவர்களிடையே பாலமாக இருந்த ஆன்சொலான்ழ் நோபல். இந்த முயற்சியில் புதுச்சேரி பிரஞ்சு நிறுவனத்தின் ஆய்வாளர் எம்.கண்ணன் அவர்களது உதவியையும் பிரஞ்சு தூதரகத்தின் ஒத்துழைப்பையும் மறக்க இயலாது. குறிப்பாக, நிக்கோலாஸ் இதியேவுக்கு என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இம்முயற்சியின் வெற்றிக்கு காரணமக இருந்த பொறுமையும் திறமையுமுடைய  இருவருக்கு என் நன்றி. முதலில், என்னுடைய நூலின் மொழிபெயர்ப்பாளர் வெங்கட சுப்புராய நாயகர். ஃபுக்குஷிமா, மொழிபெயர்ப்பதற்கு எளிதான நூல் இல்லை என்பதை கூறியாக வேண்டும். பிரதி மிகவும் அடர்த்தியானது. நிகழ்வுகள் வேகமான கதியில் தொடர்ந்தபடி இருக்கும். ஒட்டுமொத்தமான அமைப்பையும் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்துக்குமான தனித்துவமான தொனியையும் புரிந்து கொண்டாக வேண்டும். மேலும், மொழியின் பல்வேறு படிமங்களைக் கையாள்வதில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் அறிவியல், சில நேரங்களில் கவித்துவம், சில நேரங்களில் தத்துவம், சில நேரங்களில் சோகம் எனப் பல்வேறு தொனிகளை இந்நூல் வெளிப்படுத்துகின்றது. இவை அனைத்தும் பிரதிக்குள் இடைவிடாது பின்னிப் பிணைந்த படி இருக்கும். இவை தவிர, அதிக சொற்சிலம்பங்களும் பல்வேறு விதமான பண்பாட்டு குறிப்புகளும் இந்நூலில் உள்ளன.

இம்மொழிபெயர்ப்புப்பணியை மேற்கொள்ள,  நிச்சயமாக வெங்கட சுப்புராய நாயகர் பொருத்தமானவர் என்பதில் அய்யமில்லை.  பெறும் கவிஞரும் அற்புதமான நாவலாசிரியருமான பிலேஸ் சாந்திரார் அவர்களின் படைப்புகளில் சிறப்பு தேர்ச்சி பெற்றவரான இவர், பிரஞ்சு மொழியின் பன்முகத்தன்மையை உணர்ந்தவர். அதை எவ்வாறு தமிழில் படைக்கவேண்டும் என்பதையும் அறிந்தவர்.

என் முன்னோடிகளில் ஒருவரும் என் நூல்களை பிரான்ஸில் முதன்முதலாக ஆதரித்தவர்களில் ஒருவருமான புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் லெ கிளெஸியோவையும் மொழிபெயர்த்தவர் நாயகர்.

நோபல் பரிசு பெற்ற அந்த எழுத்தாளரிடமிருந்து, ஒரு நாள் காலை டோக்கியோவில் நான் இருந்தபோது எனக்கு கிடைத்த கடிதம் இன்னமும் என் நினைவில் உள்ளது. ஜப்பானின் வடகிழக்கில் உள்ள ஃபுக்குஷிமா பகுதியில் பயணம் மேற்கொண்டிருந்த போது அக்கடிதத்தை என்னோடு எடுத்து சென்றிருந்தேன். சூறையாடப்பட்ட அந்த பூமியில் எனக்கு ஏற்படக்கூடிய சவால்களை எதிர்கொள்ள சொற்கள் – சொற்கள் மட்டுமே எனக்கு உதவ இயலும் என நான் நினைத்திருக்க வேண்டும். லெ கிளெஸியோவை மொழியாக்கம் செய்த இந்தியர் என்னுடைய நூலை மொழிபெயர்த்துள்ளார் என்பதை அறியும்போது எனக்கு உற்சாகம் ஏற்படுகிறது. லெ கிளெஸியோ வரிசையில் என்னை வைத்து, எனக்குப் பெருமை சேர்த்தமைக்காக வெங்கட சுப்புராய நாயகருக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

இறுதியாக, இம்மொழிபெயர்ப்பின் மற்றுமொரு  பெரும் காரண கர்த்தாவுக்கு என் நன்றியைக் கூறியாக வேண்டும். மிகைப்படுத்தாமல் சுருக்கமாக ஆனால் மிகுந்த பாசத்தோடு அதைத் தெரிவிக்க விழைகின்றேன். அவர் இல்லாமல் இது சாத்தியமாகி இருக்காது. ஒலிவியே லித்வினைப்பற்றி தான் நான் பேசப்போகிறேன்.

அவர் தான் என்னைப் புதுச்சேரிக்கு அழைத்துச் சிறப்பித்தவர். அந்த ஊரின் அழகிய பகுதிகளைக் காட்டி எனக்கு வழிகாட்டியவர். பிரஞ்சு ஆய்வு நிறுவனங்கள், அரவிந்த ஆசிரமம், ஆரோவில், லிசே பிரான்ஸே எனப் பல்வேறு இடங்களில் பலரை எனக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தவர். இணைப்புப் பாலமாக விளங்கும் இவரைப் போன்றவர்களின் உதவியால் தான் மனிதர்கள், எண்ணங்கள், படைப்புகள் ஆகியவற்றின் சங்கமமும் பரிமாற்றமும் நிகழ இயலும். இது உண்மையிலேயே மிகவும் கடினமான, ஆனால் மதிப்புமிக்க பணியாகும். இக்காலத்தில் காணப்படும் ஆக்கிரமிப்பு, வரையறையோடு பழகும் போக்கு ஆகியவற்றின் இடையே இப்பணியை ஒலிவியே லித்வின் செவ்வனே ஆற்றிவருகிறார். அவருக்கு அனைவரின் முன்னிலையில் நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

இதுவரை நான் குறிப்பிட்டவர்களின் உதவியோடு நிகழ்ந்துள்ள இந்த மொழியாக்கம் ஏன் என்பது குறித்தும் ஃபுக்குஷிமாவின் கருப்பொருள் குறித்தும் கூற வேண்டியது அவசியம் எனக்கருதுகிறேன்.

ஃபுக்குஷிமா, ஒரு பேரழிவின் கதை, 2011 மார்ச் 11ந்தேதி நிகழ்ந்த மூன்று பேரிடர்களைப் பற்றி விவரிக்கிறது. ரிக்டர் அளவில் 9ஐ தொட்ட நிலநடுக்கம் அது (அளவிடும் நவீனக் கருவிகள் புழக்கத்துக்கு வந்தபின் நிகழ்ந்த 4 ஆவது சக்தி வாய்ந்த நிலநடுக்கம்). கடலோரப் பகுதியில் 600கி.மீ வரைப் பாதித்து,1900 பேரை பலிகொண்ட சுனாமி, ஏழாம் நிலை அணு  உலை விபத்து. இப்பேரிடர்களில், அணு  உலை விபத்து மிகவும் புதிரானது மட்டும் அல்ல. நீண்ட நாட்கள் நீடித்து பதட்டமடைய வைப்பதாகவும் அமைந்தது. விபத்து நிகழ்ந்த நாளில் இருந்து 30000 பேர் வெ ளியேற்றப்பட்டனர். இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு இத்தகைய மக்கள் வெளியேற்றத்தை ஜப்பான் கண்டதில்லை.  இவர்களில் பாதிப் பேர் இன்னமும் தற்காலிக முகாம்களில் தங்கியுள்ளனர். இவர்கள் அணு உலை அகதிகள்.

ஜப்பானின் 8 சதவீதம் பேர் காற்று, நிலம், நீர் எனப் பல்வேறு நிலைகளில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். செர்னோபில் நிகழ்வுக்குப் பிறகு மிகவும் பரவலாகவும் நீடித்தும் உள்ள கதிரியக்கப் பாதிப்பு இப்போதுதான் ஏற்பட்டுள்ளது. இன்னும் நூறு அல்லது இலட்சக்கணக்கான ஆண்டுகள் வரை வசிப்பதற்கு இயலாதவையாக சில பகுதிகளை இந்த பாதிப்பு மாற்றியுள்ளது.

இச்சம்பவம் சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் ஆகியவற்றைப் பாதித்து இதற்குமுன் கண்டிராத பொருளாதாரப் பேரழிவைக் கொண்டு வந்தது (குறிப்பாக, விவசாயம், சுற்றுலா ஆகிய துறைகள்) மிகப்பெரிய கையறுநிலையில் உலகின் சக்திவாய்ந்த நாடுகளில் ஒன்றின் மக்களைத் தள்ளிய உளவியல்பூர்வமான அதிர்ச்சியாகவும் இது அமைந்தது. உண்மையான இழப்புகள், ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள் ஆகியவை தொடர்பாகப் பரவலாகக் காணப்படும் நிச்சயமற்ற தகவல்கள், இவற்றோடு சில உணவுப்பொருட்களின் தயாரிப்பில் ஏற்படக்கூடிய நீடித்த கிருமித் தொற்று, மரபுவழியிலும் பிறவியிலேயே ஏற்படக்கூடிய உடல் ஊனப் பாதிப்பு அபாயங்களையும் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

முன் வைக்கப்படும் தீர்வுகள் அனைத்தும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையாக அல்லது தோராயமாக உள்ளன. புகுஷிமாவின் நிகழ்வு தரும் செய்தி சிந்தனைக்குரியது. தனிப்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமல்ல பொதுவான தர்க்கத்திற்கே இச்செய்தி பொருந்தும். வாழும்முறை மற்றும் சிந்தனைப்போக்கை கேள்விக்குள்ளாக்கக் கூடியது.

இந்தியாவும் அணு உலை நாடாகக் காணப்படுகிறது. 2014ஆம் ஆண்டு முதல் 3.5% மின்சாரம் தான் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகின்றது. ஆனால் எனக்குக் கிடைத்துள்ள தகவல்கள் உண்மையாக இருந்தால் 6 புது அணு உலைகள் அமைக்கப்படுவதாக அறிகிறேன். இந்த அணு உலைகள், டில்லியில் இருந்து 150 கி.மி. தூரத்தில், அதாவது நில நடுக்கம் ஏற்பட பெரிதும் வாய்ப்புள்ள பகுதியில் புலாந்தூர் மாகாணம், நிரோவில் உள்ளது. சென்னைக்கு தெற்கே 80 கி.மீ. தொலைவில் கல்பாக்கத்தில் சென்னை அணு உலை உள்ளது. 150 கி.மீ, 80 கி.மீ. விபத்து நேர்ந்தால் இவையெல்லாம் ஒரு தூரமே இல்லை. லேசான சிறு காற்று போதும். சில மணி நேரங்களில் ஒட்டு மொத்த பகுதிகளுக்கும் அழிவு ஏற்பட்டு லட்சகணக்காண மக்களுக்கு கதிரியக்கப் பாதிப்பு ஏற்படும். இது விஞ்ஞான புனைவு இல்லை. ஃபுக்குஷிமாவின் உதாரணம் நமக்கு இதை நினைவூட்டுகிறது. இந்தியா ஒரு பெரிய, மிகப் பெரிய நாடு, பரப்பளவில் மட்டும் அல்ல, பண்பாட்டு அறிவுப் புலத்திலும், விசாலமானது. பல்வேறு துறைகளில் ஆண்கள், பெண்கள் என பல பெரும் தலைவர்களை உருவாக்கி தந்த நாடு. இத்தகைய நாட்டுக்கு நிச்சயமாக சக்தி தேவைதான். ஆனால் அது அணு சக்தியிலிருந்து தான் தருவிக்க வேண்டுமா? அங்கு வசிக்கும் மக்கள் தான் முடிவெடுக்க வேண்டும். உங்கள் மொழியில் பலருக்கும் கிடைக்கவுள்ள இந்த நூலில், நான் விவரித்து இருக்கும் ஃபுகுஷிமாவின் சோகம், இக்கேள்வி குறித்து சிந்திக்க உதவட்டும். நன்றி.

Reviews

There are no reviews yet.

Be the first to review “ஃபுகுஷிமா – ஒரு பேரழிவின் கதை”

Editorial Review

ஒரு பேரழிவின் கதை: புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள்
தி தமிழ் இந்து | 11 Mar 2017

மகத்தான படைப்புகள் எல்லாவற்றுக்கும் உள்ள விநோதமான முன்னெச்சரிக்கை உணர்வைக் கொண்ட அகிரா குரசோவாவின் கனவுகள் (Dreams) படக்காட்சியை ஃபுக்குஷிமா நினைவூட்டியது. அந்தப் படத்தில் நிலநடுக்கம் காரணமாக ஆறு அணுஉலைகள் வெடிக்கும். மக்கள் நாலாபுறமும் சிதறி ஓடுவார்கள். அந்தப் படத்தில் அணுஉலை மையப் பொறுப்பை ஏற்ற மின்சக்தி நிறுவனம், ஆரம்பத்தில் மக்கள் யாரும் ஓடவில்லை என்று பொய் சொல்லும். 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு குரசோவாவின் பயங்கரமான கனவுகள் நனவாகிவிட்டன.

சோர்ந்துபோன மினாமி-சோமா பகுதியைச் சேர்ந்த ஒரு பாட்டி தூக்கில் தொங்கினார். அணுஉலை மையத்தில் இருந்து 22 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் வசித்துவந்த அவர், தன் மகள் வீடு, மருத்துவமனை, வீடு என அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தார். கதிரியக்கம் காரணமாக தன் ஊரில் உள்ளவர்களும் வெளியேற்றப்படக்கூடும் எனும் செய்தி அவருக்குத் தெரியவந்தது.

அலைகழிப்புகளால்

தன் தற்கொலைக்கு விளக்கம் அளித்து 4 கடிதங்களை விட்டுச் சென்றுள்ளார். “அணுஉலை காரணமாக தினமும் என் இதயமே வெடித்துவிடுவதுபோல் உள்ளது. இந்த அமளியால் அரண்டுபோன நான், இங்கிருந்து வெளியேறி என் கல்லறைக்குச் செல்கிறேன்,” என்று கடிதத்தில் அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். என்றாவது ஒரு நாள் அணுஉலை சோகத்துக்குக் கணக்குப் பார்க்கும்போது இவரை யாரும் மறக்க முடியாது.

கா என்ற அணுஉலை மீட்புப் பணியாளரை நான் சந்தித்தேன். நிலநடுக்கம் நடந்த நேரத்திலும், அதைத் தொடர்ந்து இரண்டு வாரங்களுக்கும், ஃபுக்குஷிமாவில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதியில் கா இருந்துள்ளார். பின்னர் சீரான இடைவெளியில் அங்கு சென்று வந்துள்ளார். அவர் நேரடியாக அணுஉலை மையத்தின் தெப்கோ நிர்வாகத்திடம் வேலை செய்யவில்லை. ஜப்பானில் உள்ள பெரும்பாலான அணுஉலைப் பணியாளர்களைப் போல அவரும் ஒரு ஒப்பந்தப் பணியாளர்தான். இவர்கள் ‘அணுஉலை நாடோடிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர் புறப்படுவதற்கு முன் கடைசியாகச் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை: “அவர்களிடம் நன்றாகச் சொல்லி வையுங்கள். அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. இப்பொழுது நரகத்தில் இருக்கிறோம் என்றால், நாம் செய்யக்கூடியதெல்லாம் தட்டுத் தடுமாறி மேலே வர வேண்டியதுதான்.”

மழை பெய்கிறது. ஆனால், அது மழையாக இல்லை. காற்று வீசுகிறது. ஆனால், அது காற்றாக இல்லை. மகரந்தத்துக்குப் பதிலாக சீசியத்தை அது கொண்டுவருகிறது. நறுமணத்துக்குப் பதிலாக நச்சுப்புகைக் காற்று வந்தது. தொடர்ந்து செந்நிறமாக மாறிவந்த கடல், நடைபெறும் பயங்கரத்தின் மவுன சாட்சியாகிப் போனது. உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் இக்கழிவுகளை முடிந்தவரை கடல் நீர்க்கச் செய்தது. எங்கும் தப்பித்துச் செல்ல இயலாத நிலை. பகல் வேளைகளில் வசிக்க முடியாத நிலை. இரவு வரும்போது எதையும் மறக்க முடிவதில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் புதிது புதிதாகத் துக்கமான, கோரமான கனவுகள் வருகின்றன. பயங்கரமே சூழலானது.

அடுத்த நாள் மெட்ரோவின் தண்டவாள ஆட்டத்தில் தூங்கிவிழும் வயதான மனிதர் ஒருவரின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். யாரையோ திட்டிக்கொண்டிருந்தார். “பயங்கரமான விஷயம். இது ஜப்பானின் பேரழிவு. இப்படித்தான் அணுஉலை நம் கனவுவரை ஊடுருவி இருக்கிறது. பேரிடர், நம் கற்பனைகளையும் ஆக்கிரமித்துவிட்டது. ஒவ்வொரு நாளும், நம் மன ஓவியங்களில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கலந்து, நம் வாழ்வின் அந்தரத்தில் மிக நெருக்கமாக ஊடுருவிவிட்டது. துகள்கள், பாகங்கள், உயிரணுக்கள் என நம் சொந்த உடலுக்கு மாற்றாக, அதை ஸ்தம்பிக்க வைக்கும் நோக்கத்தில் வந்த நிலக்கரி ஒட்டுண்ணிகள் அவை”.

கதிரியக்கம் என்பது சுவையற்றது, மணமற்றது, பார்க்க முடியாதது. வெறும் கண்ணால் பார்க்க முடியாதது, தொடு உணர்வால் உணர முடியாதது, சுவையால் அறிய முடியாதது. விதிவிலக்காக, மிகவும் அரிய சந்தர்ப்பங்களில், நாக்கில் தங்கும் சிறு உலோகச் சுவை, செர்னோபில்லில் உயிர்ப் பிழைத்தவர்களை நினைவூட்டும். அதனுடன் பிரியா உறவு கொண்ட பணத்தைப் போலவே, கதிரியக்கமும் மணமற்றது. அது வருவது தெரியாது, செவிக்குப் புலப்படாது. நம் ஐந்து புலன்களையும் செயலிழக்கச் செய்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம்மை அறியாமலேயே நம் உடம்பை மாற்றிவிடும். இன்னும் சொல்வதென்றால் நிர்மூல சக்தியான அது, சிறு உணர்வையோ, குறைந்தபட்ச விவேகத்தனமோ நம்மிடம் இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்ளும்.